Webmastering i sieci IT

W sieciach komputerowych pracuje wiele różnych typów urządzeń, ale najważniejszymi z nich są routery, które są łącznikiem pomiędzy różnymi podsieciami. Urządzenie jest odpowiedzialne za jak najszybsze dostarczenie informacji do celu w jak najbardziej efektywny sposób.

Protokoły routingu (trasowania) są używane do wymiany informacji o trasach pomiędzy sieciami komputerowymi, co pozwala na odpowiednie kierowanie w jak najszybszy lub najkrótszy sposób danych do celu. Routing w sieci dzielimy na statyczny i dynamiczny. Statyczny polega tylko na wykorzystaniu informacji na temat następnego przeskoku, czyli router kieruje pakiet do następnego routera bez względy na obciążenie sieci czy dostępność dalszej trasy. Jednakże protokoły dynamicznego routingu powodują, że internet jest bardzo elastyczny. Protokoły dzięki metryce określają najlepszą trasę między źródłem a miejscem docelowym do którego mają trafić wysłane przez nas dane. W zależności od odpowiedniego protokołu brane są pod uwagę: szerokość pasma, ilość przeskoków, obciążenie, koszt ścieżki, niezawodność, itp.

Pierwszym używanym protokołem był RIP (Routing Information Protocol) powstały w 1988 roku. Nadal jest używany ze względu na powszechność i łatwość obsługi. Jego zasady działania zostały szczegółowo opisane w dokumencie RFC 1058. Od czasu jego powstania stworzono kolejne wersje: RIPv2 (1994 rok - RFC 1723) i RIPng (1997 rok - RFC 2080).

Podstawowe cechy protokołu RIP:

• protokół routingu wektora odległości
• jako metryki przy wyborze trasy używa ilości przeskoków
• trasy ogłaszane z licznikiem skoków powyżej 15 są uznawane za nieosiągalne
• komunikaty odpowiedzi (aktualizacje tablicy routingu) są wysyłane jako rozgłoszenie co 30 sekund

RIP w wersji 1 to klasowy protokół. Można to wywnioskować na podstawie komunikatów jakie protokół wysyła do sąsiednich routerów - informacje nie zawierają wpisu o masce danej sieci. Protokół powstał w czasach, gdzie adresy ip hostów były podzielone na klasy: A, B i C (D i E - klasy dodatkowe). Każda z tych klas miała przypisaną na stałe maskę:

• Klasa A - maska 255.0.0.0 dla adresów z zakresu 1.0.0.0 - 126.255.255.255
• Klasa B - maska 255.255.0.0 dla adresów z zakresu 128.0.0.1 - 191.255.255.254
• Klasa C - maska 255.255.255.0 dla adresów z zakresu 192.0.0.1 - 223.255.255.254
• Klasa D i E - adresy specjalne

Z tego powodu sieci w których chcemy zaimplementować protokół RIPv1 nie mogą być nieciągłe. Stosowanie sieci ciągłych w dzisiejszej dobie internetu powoduje duże marnotrawstwo adresów IP. Dlatego unowocześniono RIP o dwie dodatkowe cechy, przez co powstała nowsza wersja - RIPv2. Pierwszym elementem jaki dodano to pole z maską podsieci pozwalające na wzbogacenie wpisu trasy RIP o informację o 32-bitowej masce. W efekcie router odbierający, ustalając maskę podsieci dla trasy, nie musi już opierać się ani na masce podsieci interfejsu wyjściowego, ani na masce klasy. Drugim istotnym rozszerzeniem jest adres następnego skoku. Służy do identyfikacji lepszego adresu następnego skoku – jeśli takowy istnieje – niż adres routera wysyłającego.

RIPng (Routing Information Protocol next generation) - w chwili obecnej jedyny protokół routingu obsługujący adresację IPv6. Jego specyfikacja jest taka sama jak poprzedników.