Webmastering i sieci IT

Model odniesienia OSI (ang. Open Systems Interconnection) - jest to model opisujący strukturę komunikacji sieciowej. Powstał na początku lat 80-tych jako potrzeba dla producentów, którzy dzięki temu modelowi mogli stworzyć urządzenia sieciowe mogące ze sobą współpracować.

Model OSI składa się z siedmiu kolejnych warstw, które mają określone znaczenie w całej hierarchii budowy sieci. Kolejne warstwy mają swoje odrębne znaczenie i samodzielne funkcje w procesie komunikacji pomiędzy urządzeniami.

Warstwy wyższe - trzy kolejne najwyższe warstwy, które odpowiadają różnego rodzaju aplikacjom realizowanym na poziomie oprogramowania na urządzeniach końcowych użytkowników.

Warstwa 7 - aplikacji (application)

Jest to najwyższa warstwa modelu OSI. Działa na poziomie komunikacji użytkownik-urządzenie. Zajmuje się specyfikacją interfejsu, który jest wykorzystywany przez aplikacje do przesyłania danych do sieci. Przykładami protokołów do komunikacji w tej warstwie są: Telnet, FTP, SMTP, HTTP, itp.

Warstwa 6 - prezentacji (presentation)

Głównym zadaniem warstwy 6 jest dostosowywanie formatu danych do aplikacji użytkownika znajdującej się w wyższej warstwie (aplikacji). Odpowiednie tłumaczenie danych jest konieczne dla zrozumienia ich przez inne systemy w warstwie aplikacji. Warstwa ta jest również odpowiedzialna za kompresję i szyfrowanie. Przykładami protokołów w tej warstwie mogą być: GIF, JPEG, TIFF, MPEG, itp.

Warstwa 5 - sesji (session)

Warstwa ustanawia, zarządza i zamyka sesje między dwoma komunikującymi się hostami. Jej zadaniem jest także decyzja o metodach transmisji (półdupleks, czy pełen duplex). Warstwa sesji posiada tez możliwość sprawdzania poprawności przesyłanych danych po przez wprowadzenie tzw. punktów kontrolnych. W przypadku wystąpienia błędów jest wysyłana zwrotna wiadomość o błędzie w następstwie czego nadawca powraca do retransmisji konkretnej partii danych.

Warstwy niższe - są to cztery najniższe warstwy modelu OSI. Standardy w tych warstwach są niezależne od systemów operacyjnych na stacjach końcowych. Niższe warstwy znajmuja sie głównie przygotowaniem danych do transmisji oraz wyszukiwanie odpowiedniej trasy dla tych danych.

Warstwa 4 - transportu (transport)

W tej warstwie następuje podział danych na części (segmenty), które są kolejno numerowane i wysyłane do docelowej stacji. W tej warstwie znajduje się centralne zarządzanie procesem transportu danych pomiędzy urządzeniami (kontrola przepływu i niezawodność).

Warstwa 3 - sieciowa (network)

Podstawowe działanie tej warstwy sprowadza się do trzech funkcji: adresowania, routowania i przesyłania. To do niej należy ostateczny wybór drogi transmisji na podstawie systemu adresowania logicznego urządzeń (protokół IP lub IPX). Dane w tej warstwie są przedstawiane za pomocą pakietów.

Warstwa 2 - łącza danych (data link)

Warstwa łącza danych odpowiedzialna jest za transport danych na fizycznym łączu. Zajmuje się fizycznym adresowaniem, topologią sieci, dostępem do mediów sieciowych oraz wykrywaniem błędów. Dane w tej warstwie są przedstawiane jako ramki.

Warstwa 1 - fizyczna (physical)

Warstwa obejmuje wszelkiego rodzaju fizyczne metody transmisji danych (np. elektryczna, optyczna, radiowa). Specyfikacje warstwy fizycznej definiują takie właściwości jak poziomy napięcia, okresy zmian napięcia, współczynnik fizyczny danych, maksymalne odległości transmisyjne, fizyczne łączniki, itp.